सुनसान रातमा झ्यालबाट यसो पर्दा चीयार हेर्यो अग्ला-अग्ला घर र अँध्यारो कोठाले मलाई प्राय: तर्साउँछ । लाग्छ यी सबै भुतघर हुन ! हिजोको त्यो चहलपहल, झिलिमिली सम्झिएर अचम्म लाग्छ कि ती मानिस कहाँ लुके होलान्? यो कोभिडको डरले ।
कहाँ बसेर रोए होलान् भोको पेट छट्पटाउँदै ती होटलहरुमा काम गर्ने मजदुर अनि कहाँ भागे होलान् ती ब्यवसायी जस्ले बैंकको ब्याज तिर्न नसकेर करोडौं घाटा ब्यहोर्दै छन् । ठिङ्गरिङ्ग उभिएर कालो कोठेरिमा परेवाले रातभर पखेटा फर्फराएको मात्र सुनिन्छ यी सुन्धराका ती करोडौ आम्दानीको केन्द्र सुन्धराका होटल । अनि आफुलाइ सम्झिन्छु आफ्नो ठूलो दुःखले बनाएको सानो झुपडी जहाँ भित्र पसे पछि दिनभर पिपिई लगाएर ड्युटी सकिएपछी फुकाल्दा बित्तिकै हुने मीठो शितलता प्रदान हुन्थ्यो ।
अझै सम्झिन्छु मेरो मुटुको धड्कन मेरि छोरी जो म घर पुगेको थाहा पाउँदा बित्तिकै कुदेर झोला खोतल्न आइपुग्थीन अनि मैले नुहाइ धुवाइ सकेसी तातो र मिठो चिया ल्याएर खुवाउथीन र भन्थीन ‘ममि यो जागिर छोडिदिनुस’ अब कति दुःख गर्नु हुन्छ कोरोना लाग्छ क्या । त्यस्तै म आएपछि उज्यालो अनुहार बनाएर बोलाउने ससुराबा, र के तरकारी ल्यायौर भन्दै खोतलेर केलाइ कुलाइ पार्ने अनि भोक लाग्यो होला खाजा खायौ ? भनेर सोध्ने सासूआमा । हुन त पेरिसमा बस्ने छोरो र नुवाकोटमा कोरोनाकै लडाइ लड्दै मैदानमा होमिएका श्रीमानको माया र सम्झनाले चै कहाँ मन चयन छ र ?
ऐले मेरा साथीपनि नयाँ बनेका छन जसले कोरोनाको स्वाब कलेक्सनको जिम्मेवारी निभाएका छन अनि परिवार पनि तिनै बनेका छन जो होटेलको त्यो खानै नसकिने मोटा दाना गरेका भात र पहेलो दाल अनि बिहान बेलुकी सधैभरी पकाउने लौका र सिमिको तरकारी, खाना नरुचेर दिक्क मान्दै भोकभोकै खटिएका यो गर्मीमा पिपिई लगाएर । हो ल्याबको टिम जसको स्वाब परिक्षण रिपोर्ट पुन:जाँचमा पर्यो भनेपछि भलभल आँसु झर्छ अनि नेगेटिभ आयो भनेपछि खुसीले लामो सास फेरिन्छ । अन्तमा मेरा साथिहरुले स्वास्थ्यको बारेमा सोध्ने र आफ्नो केयर गर्नु है भनेर सम्झिएकोमा हार्दिक आभार ब्यक्त गर्दछु । काठमाडौं महानगरका प्रमुखज्यु जो आफै कोरोनाको सिकार बन्नु भएको छ उहाँको मिठासपुर्ण बोली र हामी प्रति देखाउनु भएको माया ममताको सम्मान गर्दछु ।
स्वास्थ्य शाखाका प्रमुखज्यु र कार्यकारी लगायत सम्पुर्ण कर्मचारीबाट प्राप्त सहानुभुती प्रेमको उच्च सम्मान गर्दछु । हामी मैदानमा होमिएका छौ कि सबैलाइ जोगाउँछौ, कि आफै कोरोना सक्रमित बन्छौ निश्चित छ तर मर्दैनौ यो मर्ने रोग हैन हामी डराएका छैनौ । तपाईंहरु जसको घर बाहिर निस्कने काम छैन ननिस्कनुहोस् कोरोनाले मरिदैन तर आइसोलेसनमा बस्नुपर्दा र त्यसबाट उत्पन्न मानसिक पीडाचै सहन सजिलो छैन त्यसैले सजग हुनुहोस घरमै बस्नुहोस, मेरा सम्पुर्ण इष्टमित्र, साथीभाईहरुमा म यहि सल्लाह सुझाब दिन चाहन्छु ।
धन्यवाद ।
लेखिका काठमाडौं महानगरपालिका अन्तर्गतको रामघाट स्वास्थ्य केन्द्रमा ल्याब टेक्निसियनमा कार्यरत हुनुहुन्छ।
प्रतिक्रिया